Rioolbeleid -zoneringsplan

Verschillende wetten legden de basis voor de bescherming van ons oppervlaktewater tegen verontreiniging: enerzijds is er de wet van 16 maart 1971, anderzijds zijn er de Europese waterrichtlijnen. Zo verplichtte de Europese richtlijn Stedelijk Afvalwater de lidstaten om tegen eind 2005 al het stedelijk afvalwater te collecteren en te zuiveren.
De Europese richtlijnen werden in Vlaanderen vertaald naar concrete maatregelen in het Vlaamse Reglement op de Milieuvergunning. Vlarem II bepaalt aan welke voorwaarden de lozing van afvalwater moet voldoen. Hierbij wordt een onderscheid gemaakt tussen lozingen in de openbare rioleringen (in zuiveringszone A, B of C) en lozingen in oppervlaktewater of kunstmatige afvoerwegen voor hemelwater.

Deze indeling in A-B-C zones had echter als nadeel dat ze afhankelijk was van de vooruitgang van de investeringsprogramma’s en dus wijzigde in de tijd. De indeling bood dan ook onvoldoende rechtszekerheid voor de betrokken bedrijven en particulieren; soms was men genoodzaakt om te investeren in een IBA, die naderhand onnodig bleek.
Daarom zocht de overheid al langer naar een andere manier van zonering. De zoneringsplannen bieden hierop het antwoord.

Op 10 maart 2006 is het besluit van de Vlaamse Regering ‘houdende vaststelling van de regels met betrekking tot de scheiding tussen de gemeentelijke en de bovengemeentelijke saneringsverplichting en het vaststellen van de zoneringsplannen’ goedgekeurd. Hiermee kregen de zoneringsplannen wettelijke grond.

Het definitief zoneringsplan van Zele is goedgekeurd op 24 juni 2008. De voorgaande link verwijst naar de website van de Vlaamse Milieumatschappij waar u bij het geo-loket het zoneringsplan kan opladen. Het geeft aan in welke zones reeds een riolering aangesloten op de waterzuivering ligt, nog een riolering zal worden aangelegd en waar het is aangewezen om een individuele behandeling voor afvalwater of IBA te plaatsen.